Kadınlar en çok ne yapar? Yuva? Hayır! Çocuk? Hayır! Çalışmak, didinmek? I- ııh! Üzülmek??
Ağlamak? Cık! Dır dır etmek? Belki biraz….ama en çok…..beklerler! Neyi mi beklerler? Her
şeyi…Biz de düzeni bozmadık. Hep bekledik! Sevdiğimizi, okulu bitirmeyi, iş sahibi olmayı,
ev kurmayı, sonra kurduğumuz evi güçlendirmeyi, en güzel günün gelmesini, en mutlu anı
yaşamayı, çocuğumuzun büyümesini, sonra, bizim kadarken aldığımız kocamızın büyümesini,
sonra o büyüyen kocanın hiçbir yere sığamayacak hale gelmesini, sığabileceği bir eve geçmeyi,
yine sığmazsa, yuva dediğimiz evi dağıtmayı, dağılan evi, kalan kadarıyla, tekrar toplamayı,
çocuğumuzun okulunu bitirip hayatını kurmasını, yaşlanan ebeveyinlerimizin sağlık
problemlerinin çözümlenmesini….. Ve hep erteledik, istediğimizi yapmayı, yalnız canımız
istediği için bir şeyler yapmayı, dilediğimizce gezip dolaşmayı, hayatımıza köle olan
ömrümüzü özgür bırakmayı, belki süslenmeyi, yalnız kalmayı ve hatta yarın daha iyi bir gün
olacak ve illaki bir fırsatım olacak düşüncesiyle, yaşamayı…..tüm zaaflarımız, zayıflık ve
cesaretsizliklerimizle, insan gibi yaşamayı……erteledik. Hiç aklımıza gelmedi! Gerçekte başka
gün yok! Her şeyi yapmak için tek gün, bugün!…..
