Bi düşündüm de; doğru gerçekten….. Hiç yol kenarında…..??? Adam, aşkın karasından, kendini
alkolün avutucu sıcaklığıyla, yol kenarlarına atıp, yaralı kalbini avutur ve dünyadan geçer.
Aşkla uyur, aşkla uyanır, aşk içer, aşk yer….. Doğrusu, utanasım geldi, kadın olduğumdan! Şu
adamların kalbinin büyüklüğü yanında, kadınları sıradan, bencil ve duygusuz bulmak üzere
iken…….film koptu! Allah Allah! Bu kadınlar neredeler ki? Adamlar, aşk kederinden
dağılırken? Cevap hazır bile! Bu adam, bu hale düşerken, yanındaki kadın tamamen
düşmüştür!…aşkın imitasyonunda bile erkeğe, şakşakçılık yapan toplum, hele ki böylesi bir
büyük aşkta, kadını tamamen alaşağı etmiş, vurmuş, incitmiş, olmadı çarmıha germiştir. Ya da,
kadın, utanç, acı ve ızdıraptan, ağır depresyon vakası haline gelmiştir. Bu aşkın, olmayan
tarafındaki, olmayan kadınınsa…..esas ironi de buradadır!…bahsi geçen, her iki karakter kadar
bile şansı yoktur; olmayan kadın, kalpsiz, insafsız kadın, bu adamların,-ne yapayım
dayanamıyorum-diye, dağıtıp çıktığı, hayatı tekrar toparlamak, dökülüp saçılan ev bark, çoluk
çocuk, varsa düzgün iş ve aileyi tekrar toparlamaya çalışmaktan anası ağlamakta; kadınlık
gururunu bir kenara bıraktığı gibi, ayakta kalabilmek uğruna, kendinden bile geçip, devraldığı
enkazı tekrar hayata geçirmekle meşguldür. Ve işte, bu tablodaki yeri, ruhsuz, kalpsiz,
acımasızdır. Adamlarsa, hem aşkı yaşama, hem toplum, hem aile gözünde, olmadı, bu şekildeki
durumlara, kendini bizzat koyarak, kendini kendine, acındırma halleri ile nasıl da duygulu,
insan, gerçek aşklıdır… ancak gerçekte, bu resmi oluşturan adam……sorumsuz, bencil, canının
istediğini yapabilecek özgürlükte bir canavardır. Herkese verdiği zarar yetmemiş gibi, bir de
sokaklardaki asayişi bozmakta, çevre kirliliği ve kaosu yaratmaktadır. Evet, hiç yol kenarında,
içip sızan, aşktan berduş olan………kadın görmedik…Allah’a şükür! Kadın yine büyüklüğünü
gösterip, her şeyi sineye çekip, önüne baktı da, toplumlar yaşayabilme şansı kazandı.
