İnsan uzun bir süre geçince, yani harareti azalıpta, belki bilinçli, belki bilinçsiz, ısısını
koruyamayıp, ılıktan soğuğa geçerken, verdiği sözleri unutur “onlar eskidendi” “ben artık başka
biriyim” başlıklarının arkasına sığınır ve karşısındaki sadık insanı, demirbaştan sayar; hatta bir
de, ikide bir sayım yapılacağının sıkıntısı ile, bir bıkkınlık ve çok gelme duygusuna kapılır.
Aslında bu duygu, bir iki adım sonra; artık bu adımlar, o kişinin potansiyeline, performansına
ve kişiliğine göre farklı süreleri gösterir ki; hapı yuttuğunun işaretidir. Bu adam gidiyor gidiyor
gittidir. Israrcı olmaksa anlamsız ve yararsızdır. En güzel davranış, kapıyı ardına kadar açmak
ve ardından, mümkünse uzunca, el sallamaktır…..bir daha gelemeyecekmiş gibi…. Haa… Gelir
mi? Demirbaş olmayı özlediyseniz….neden olmasın?
