Tam elime alıyorum
kağıdı kalemi
yazayım diye….
Bunca aradan sonra
hislerimi
yaşayıp bildiklerimi
ve onca tekrara
onca kereye rağmen
hala bilemediklerimi…
film kopuyor birden!
Hiç tanımadığım insanlar
ölmüş!
öldürülmüşler…….
hiç nedensiz birden!
Haberleri geliyor….
sayıları hesaplanmış!
Ardında kalan,
onca gözü yaşlı insansa,
hesaplanamamışken
veda ediyorlar,
kaybolup giden yanlarına,
isyanla!
Biz ise seyirciyiz hala…
üzülüp daralsakta,
daha
sıramız gelmemiş anlaşılan.
Kalem bir yana
kağıt bir yana düşüyor,
onca insan ölmüşken
hiç yüzünden…
kelimeler dizilmiyor,
ne dilimden…
ne içimden…
