Öyle çok koştum ki….bir hayat boyu, herkes için her şeye; derken bitiverince bir önceki
hayatım, kalıverdim bir arada, sıkışıp geçmişle bilinmeyen geleceğin tam orta yerinde,
kalakaldım kimsesiz, sessiz, isimsiz. Aylar yıllar aldı tekrar gülümsemem, merhaba diyebilmek
için sevdiklerime ve bunu başarabilmek için, ne çok ödün verdim kendimden, ne çok hüzün
döktüm gözlerimden yanaklarıma sessizce, içten; inandığım doğruların yanlış, en iyi bilinenin
aslında hiçbir şey olmadığını öğrenirken, tekrar, yeniden…..yeni hayat, önümde duruyor,
bilmediğim geleceğim! Olduğum, durup kaldığım yerden ilerlemek için, elbet daha
güçleneceğim, daha ümitleneceğim ve geçmiş hayatın verdiği yorgunluğu atacağım……evet
atacağım üstümden….gerçekten! Yönümü kaybetmişte olsam, doğrudan şaşmam, kimseyle
oyun oynamam, neysem oydum…yine öyle, kaldığım yerden devam edeceğim ikinci hayatıma.
Bu hayat ister kötü ister iyi olsun…..yok durmayacağım, hep yerimde saydığım, sayarken çok
şey görüp çok şey anladığım bu araftan, artık eli kulağında çıkacağım…olmadı kaçacağım, ya
kapıdan ya bacadan….
