Hani çocukken, oyun oynarken, birden oyunu bırakır çıkardık; kimi zaman çocuğun birine
küsüp, bazen canımız yanıp, bazen de işimize gelmediği için…..bildiğiniz…mızıkçılık. Hala
aynı şeyi yapıyoruz çoğumuz. Çok azımız, ısrarla oyunu sürdürüyor; kurallar değişse de,
oyuncular başka bir oyuna geçse de, ısrarla uyum sağlamayı sürdürüyor ve ona verilen süreyi
dilediğince olmasa da, oyunun içinde, bir oyuncu olarak tamamlıyor. Ne denir, ellerini sıkmak
lazım onların. Ben sanırım, ilk gruptanım…..kalbim kırılınca oyundan çıkıyorum. Başka oyuna
da geçemiyorum veya başka sokağın başka çocuklarını da…..canım hiç çekmiyor. Ama olmaz
ki, eğer dışardaysan, oynamak zorundasın! Ve her zaman olmasa bile, oyununu kendin
seçebilirsin….en azından oyun seçilmiş bile olsa, sen de oyun arkadaşını seçersin….kim
bilir?!…..belki kader yüzüne güler, bir kaç kuralı da sen koyuverirsin….oldu işte…..ı- ııh
olmuyor!! Ben denedim….onca yıllık oyun arkadaşıma baktım, bir haller oluyor; eee zaten
yıllardır aynı yerde aynı şekilde (yemin ederim aynı kilo ve aynı şekildeyim) bekliyorum,
okulunu bitirecek gelecek, askere gidip gelecek, işini bitirecek gelecek; bir de iyice gözlerimi
açtım, baktım ki, ne göreyim, adam tozu dumana katmış, taa nereye varmış, eeee?!….ama bekle
demişti, geleceğim demişti, şöyle yapacağız demişti, sonra da böyle yapacağız demişti?!? Hep
derim, telafisi olmayan tek şey zaman! Bu hikayede de, telafi mümkün değildi. Zaman geçmiş,
bize verilen süre bitmişti. Evden çağrılmış ve son beş dakika uyarısını almış bir çocuk gibi, son
bir kez daha baktım, olmayan arkadaşıma, oyuna, sokağa, anladım ki…..yorulmuşum; hep kendi
kendime oynamaktan, sıkılmışım hep aynı oyunda olmaktan….belki biraz daha zaman vardı
ama ben karar verdim mi……hemen yapmalıyım……hemen çıktım oyundan. Dizlerimde,
sızlayan yaralarımın, hiç geçmeyeceğini bildiğim yerleriyle, kendi isteğimle çıktım oyundan.
Sonra baktım ki, eski arkadaş koşup gelmiş arkamdan, niye çıktın ki sen oyundan diye…..ne
diyeyim ben sana eski arkadaş….hadi var git yoluna….dedim dedim de dinletemedim. Bilirim
hiç usanmaz! Derken komşu ile haber yollamış, dışarı çıksın yine oynayalım diye..ah!!!…..ne
fena, onca yıl hiç bakmamış bana!!…..zaman ayırmamış…..nasıl biri bu kadın acaba?
diye…yormamış aklını bana…..anladım da anlatamadım şu dünyaya, ben artık yokum bu
oyunlarda! Kızım sana söylüyorum, gelinim sen anla!!!
