Üniversite yılları ne güzeldir……..herkes olduğu gibidir. Olmak istediği veya olacağı gibi değil
de….neyse odur; bilgisi-bilgisizliği, görgüsü-göreneği, hepsi tepeden tırnağa öz-be-öz kendidir;
henüz şahsına, ailesine, bildiklerine yabancı bir ek katılmamış; hiçbir şeyle harmanlanmamış
haldedir ve biriciktir; öylesine saf ve öylesine benzersiz, eşsiz…Derken yavaş yavaş büyür
ve hayat yolundaki her adımda farklılaşır, büyümek adına, güçlenmek adına dönüşür……başka
kalıplarda, farklı eklentilerle başkalaşır ve derken kendine yabancılaşır……ve en nihayetinde,
yeni kendi ile başbaşa kalır insan….istese de istemese de….
