Yıl 2011 ….eylül sabahı….ben….20 yıllık arkadaşımı kaybettim!….derken meğer kader gülermiş
peşimden…”dur bakalım gülüm daha yeni başladı poker, bunlar ilk eldeki ilk kağıtlar…daha
neler var…. bekle bekle biraz da gör”…diye….çok geçmeden, artık zaptedilemeyen isyankar
küçük kızım taşındı evinden “bir daha da dönmem geri”…dedi…giderken…..şimdi gelir misafir
olur eski evinde….konaklar üç olmadı beş gün…giderken “bu ev beni boğuyor” der boğulmuş
gibi huzursuz havanın boğazından geçişinden….aman ne yapalım zaten bir gün gidecekti
tesellisini derken….meğer kader süzmekteymiş beni ilerden geriden ….bunun eni boyu, dert tasa
yükü ne kadar çeker derken derken….en sevdiğimi sarstı derinden, tam gitti her şey bitti derken
tekrar dünyaya getirdi yaşattı Yaradan!….yeniden!….mucizeydi gerçekten…derken iyileşsin
diye çabalar didinirken güç yetmediğinde, yardıma gelen, içimize giren, girip çıkarken sokup
zehrini bırakan, her giden, gidişinde benden bir şeyler çalıp dökülüp saçılıp yerine
yollanırken…her keresinde, yerine gelen bir yenisi, hayatımıza gelip, ortak olurken, en
sevdiğimle paylaştığım her şeye, her yere ve her ana, her anıma…ben de bittim onların çirkin
gözlerinin kirli bakışlarından akan garezlerinde ve yaşatmak için yaşamak zorunda olmanın
yüküyle, biraz daha eksik uyandım her güne….meğer özüm bitip durmaktaymış derinde…ve gün
gelipte en sevdiğim veda edip gidince….bittim ben de, belki de onun sevdiği ben de öldüm,
gittim onunla birlikte…ben donmuş bakarken aylarca her şeye…baktım kader ellerini silkeliyor
kaşlarını kaldırıp…”eee benden bu kadar….işim şimdilik bitti senle…ben yine gelirim sen hiç
merak etme” diye… bir de el sallayıp eğlenmekte artık hiç kalmayan benle…ne diye…bilirim
gelecek yine!
