İnsan bazen kaybolur…..öyle birdenbire, her zamanki yolundan giderken…içinden bir iki
derken, önce yavaştan sonra hızlı hızlı, benliğini bir korku kaplar, yanlış yönde olduğu,
hedefinden saptığı fikrine kapılır….yoksa bir anda daldığı mı….derken durup bakınır….içindeki
korku öylesine çok ses etmektedir ki, artık hep bakıp gördüğüne de alınır, kırılır ve
hükmeder…..kayboldum.
Gerçekte, yoldan çıkmamış, hedef şaşmamış, yönü yanılmamıştır….. gönlü darılmıştır, içi daralmıştır….. en sağlam diye bastığı yer sallanmıştır……
en sevdiği saklanmıştır ve sevgisi aklanmamıştır….doğalı çok olduğu halde, gün yüzü
görmemiş, aydınlanmamıştır… pusulası yani kalbi acımıştır, gözyaşından ıslanmış,
paslanmaktadır…..kaybolmamıştır, hep adım attığı halde yerinde saymıştır, sayarken günleri
aylara karıştırmış, şaşırmıştır….aslında gerçekte aldanmıştır….bir kez daha hayata yakayı
kaptırmıştır…..

Evet, biliyorum. Yine illa kutlayacaksınız şu günü. Koşup hediyeler alacaksınız, romantik ya
da en azından hatırlanası anlar için çabalayacaksınız… yapın bakalım ne yapalım. Yapın
da?!?……bu arada bir de bakın bakalım, bu sevgili ne yapıyor….gerçek sevgili yanınızda
durandır, her koşulda kafanızı çevirdiğinizde yerinde, sizin onun için ayırdığınız o en güzel
yerini, sizi kaybetme korkusuyla, hiç boş bırakmayan, eğer tercih yapabilecek, hayatta, canlı
ise, kalbi, önceden içinde her kim varsa da, şimdi sizin için atandır. İkide bir yok olanlar, ha
bire yoruldum deyip dizinin üzerine çökenler, havadan nem kapıp yüzünü çevirenler ve hep bir
hayalin özlemini çekenler, derken o hayalin veya hayaletin peşinde kaybolup, giderek ufalıp
gidenler,
sizin
kurgunuz, varsayımınız, beklentinizdir….onlar sevgili değil sizin
sevdiğinizdir….hiçbir
özel
gün
yalnız kutlanmaz, bu gün içinse iki sevgili
gerekir…..mecburiyetten orada bulunmak…sayılmaz, sayılsa da tadı olmaz…..boş verin…..başka
bir sürü gün var kutlanası…..bu da eksik olsun……dert bir iken bin olmasın……varsın bu gün de
bir kere daha boşa çıksın.

Cehennemden geçerek geldim buraya, bu güne, her yanım yandı, kavruldu, yalanın yanlışlığın,
boşa gitmişliğin ateşiyle, vahlar içinde geçirdim günümü gecemi, sessizce, kendi kendime, öyle
çok canım yandı ki, sessizce ağladım, acıdan dişlerimi sıktım da, vermedim sırrımı ele güne,
düne, geleceğe….gözlerimde acıdan yaşlar, hepsi boşa giden yaşanmışlıklar, yüzüm tutmaz
kendime söylemeyi yalan diye, kim bilir kaçıncı kere, aşk diye, neyse topladığım elimde,
eteğimde, bunca yıl çalışa didine, şimdi birer toz gibi saçılmakta acılarımla birlikte, bir biletim
var özgürlüğe, kendim kestim hem de, o çok sevdiğim, bir türlü sevemeyince, ben de kestim
görünmez bağlarımı bir gece, gelmeyince beklenen, istenen……gidiyorum işte….çaresiz tek
başınayım yine, bu sefer ne sevdiğimin, ne sevenimin hayali, boşalmış cebim, yersiz yurtsuz
anılardan bir alem hafızam……bir ben gidiyorum buralardan……bedelini ne versem
ödeyemeyeceğim değerde, bir biletim var özgürlüğe…..kendim kestim hem de!

Her aşkı gömerken, sükut ve saygı gerekir. Sonuçta onca yıl sizin olan, kendinizden önce onu
beslediğiniz, düşündüğünüz ve geleceği için üzüldüğünüz AŞK ölmüştür ve şimdi sizin, onun
için yapabileceğiniz zorunlu bazı işler vardır. Şanına yaraşır bir tören, saygı ve veda ediş…. Can
çekişirken ve hatta çok önceleri başlayan, günler geceler boyu gelmesini beklerken akıttığınız
gözyaşlarının artık bir anlamı yoktur. Olan olmuştur, kayıp büyüktür ve bu kaybın, ne yazık ki,
bakımsızlıktan, ilgisizlikten kaynaklanması çok acı, bir o kadar da sık rastlanırdır. Şimdi yas
zamanıdır; tüm hesapları kapatma, elde kalan üç beş şeye bakma ve mümkünse onları da ölen
aşkla gömüp, artık bırakmaktır. Doğrusu budur, tören sonrası, daha bir olgunlaşır, daha bir
katılaşırsınız; başlayacağınız yeni hayatınızda, artık eski olan, eskiden kalan, hiçbir şeyin yeri
yoktur. Aşkın başındaki gibi yalnızsınızdır. Ve hatta bu aşk bakımsızlıktan öldüyse, zaten aşk
süresince de yalnızmışsınızdır. Uzun bir süre, yüzünüz gülmeyecek ve anılar sizi
bırakmayacaktır; boşuna mücadele edip kendinizi yormayın, bekleyin, elbet dinecektir
sızısı…… Siz yürümeye devam edin…….uzun bir zaman, artık başınız ağrımayacak, kalbiniz
çarpmayacak, hayata uzaktan seyirci gibi bakacaksınız. Bir de, aman ola!… her şey bittiğinde,
eski kendiniz olmaya çalışmak gibi bir gaflete düşmeyin, siz artık değiştiniz ve yeni bir insan
oldunuz, geri dönüş mümkün değildir. İyi yolculuklar!

Geleceği yazamıyoruz…göremiyoruz ki önümüzü…bir adım ilerisi, sanki ilk kez bu kadar
bulanık, bu kadar muallak….durduğumuz yer ise, bu kez çok kaygan, kaypak….hepimizin
dileği….dengede kalmak…sağımızı solumuzu çekiştirip zorlamadan, temel taşları oynatmadan,
durabilmek yerimizde….geçmiş…..bir hoş seda gönlümüzde, umutlarımız, hayallerimiz….hala
taze, öfkemiz hala sıcak, kahkahamız, az da olsa, hayat dolu, bezenmişken bile onca
kederle……… velhasıl…. gelecekle ilgili, artık ahkam kesemezken, şimdi içinse ağzımızı bıçak
açmazken, biz de dedik ki, gelsin eski püsküler….ne varsa sizde var….. madem birikmişsiniz
epeyce, bizimse canımız çok sıkkın, günümüzden, gündemimizden yana…….belki biraz faydası
olur, çokça boş lafın…..bir kez daha açılsın sahne, dökülüp saçılsın, eldeki avuçtakiler her bir
yere…….

Yazmadım…
Yoktum.
Yazmadım…
Kaybolmuştum.
Yazamadım…
Nefes almıyordum.
Yazamadım…
Çünkü…
Yaşamıyordum.
Yazmadım.
Bekledim,
geçsin diye…
Bekledim,
bitsin diye…
Bekledim,
değişsin diye…
Aylar geçti…
Kimselerde olmayan
yaşama sevincim de bitti.
Ama,
hiçbir şey değişmedi…
benden başka…
Derken,
yazayım dedim…
sözüm az geldi.
Yazayım dedim…
ortam çok dar geldi.
Yazayım dedim…
Lafım-sözüm,
tasam, hayat, insanlar, dertler,
gerçek acıların yanında
çok sıradan geldi.
Ben de sustum.
Beklemek daha kolay geldi.
Derken derken,
gün geldi,
yazmak gerekti.
Kendim için,
yeniden yürümek için,
belki yeniden gülmek,
tekrar hayatın karmaşasında kaybolmak için,
yazdım!….
Bir umut,
eskimiş hayaller,
geçmiş güzel günler,
çoktan günü dolmuş gerçekler için…..
Yazdım!