Evlilik bir fiyaskodur…herkes bir yalana bağlanır aslında…..kendi kendini kandırmadır en basit
anlamda…
Herkes bir şey alır aklı sıra, en istediği, en özendiği, en beklediği şeyi bulmuştur kanısınca ve
kaçırmamak için, kaybetmemek için, insan oluşun en bedbaht edici özelliği olan sahiplenme
içgüdüsüyle evlenir; derken artık, el üzerinde, sosyal alan üzerinde, kağıt üzerinde, bu
dünyadaki sahipliğine soyunur artık “en”lerinin..sonra ne mi başlar, illa ki aldanırlar veya
aldatılırlar……..insan çeşidine göre ayrılır içerikler;
Çok dominantlar, asla ve asla aldandıklarını kabullenmezler, neyle karşılaşırlarsa karşılaşsınlar,
onlarınki, tektir…böylesi yoktur ve insan tırnağı bile ayda bir milim uzarken onlarınki hep öyle,
hep aynı kalmıştır.
Havailer, durumun vahametini hemen kavrarlar, hatta daha yeni oluşum esnasında kavrarlar
ama girdik bu işe bir kere der, en kısa sürede sırra kadem basarlar.
Yavaaaş yavaaaş durumu idrak eden çok hassaslar, kararıp kururlar….vazgeçse olmaz, geçmese
duramaz, yukarı tükürse bıyık, aşağı tükürse sakal misali durur beklerler…neyi mi…..kıymetin
kopup doğal yollardan ayrı düşmeyi, tabii ömürleri bunu görmeye yeterse.
Hızlı gören, bilen, idrak eden üstün zekalılar, artık olan olmuş, biten bitmiştir, durumu idare
etmek, kimseye bir şey belli etmemek ama içten içe bilenmek, kendine hobi bulmak, sosyal
olmak, arkadaş cemiyeti kurmak, kariyere durmak, resim müzik çocuk yapıp ortamı
olabildiğince doğal tutarak gittiği yere kadar giderler…..gitmeyince durur düşünür hareket
ederler.
Baştan beri her şeyden haberdar olan, ses etmeyen, dolayısıyla söz de edemeyen, bekleyen, hep
bekleyenler….belki geçer, belki biter, belki kurtuluruz gider diye içinden geçirenler, her lafı
inşallahla tamamlayıp bitirenler, dedikleri gibi oluverirse ne ala, olmadı ise…ne yapalım devam
edemedi, en mantıklısı böylesiydi der bitirirler, bitmezde mecburen ileriye taşınması gerekirse,
herkesin mutlu son diye adlandırdığı şeyi, habire geciktirirler, hep bir şeyleri beklerler,
ertelerler ertelerler, derken ya suyu çıkar iş cıvır, ya karşı taraf kendini asar, kurtulur
giderler…..olmadı, artık kanıksadıkları ve sabah diş fırçalamak gibi sıradan ve rutin hale gelen
işi devam ettirirler, “….işte böyle….” diye de hikayeyi süslerler!!
Durumlar insan çeşidi kadar çok şekildedir, yukarda anlatılanlar en belirgin tiplemelerdir, akla
geldikçe tip sayısı artırılabilirdir.

Şu ol denildi….her olayda olduğu gibi bunda da, (az da olsa) bir seçenek daha
vardı…kaçmak…kaçağı, korkağı, döneği oynamak, “bana ne” deyip, bırakıp gitmek…bana
uymadı…..bana uyan, sonuna kadar, gücüm-hükmüm-varlığım yettiği yere kadar, bana ihtiyacı
olanları götürmekti….çünkü onlar, benim hayattaki tek besin kaynağım, yaşam enerjimdi…ben
de elimden geldiğince ol denileni olmaya çalıştım, kumaşım uyduğu kadar, olmam gerekene
yakışmaya çalıştım…..iğreti duranı takmadım, çabaladım…çabaladıkça zorlaşan bir oyun içinde
gibi, durmadan debelenip, benden alınan hayatımı, bulmaya çalıştım…yanlış yöne mi
doğruldum, kendimi mi unuttum bilmem, bir süre sonra kayboldum, bir yıl bitmeden, sürekli
değişkenlik gösteren, olmam gerekenlerden yoruldum…oyun yorgunluğuma bakmaksızın,
hızlandı, hırslandı, dişlendi, azgınlaştı….ben güçlenmek adına, oyundan çıkmamak uğruna,
değiştim, katılaştım, bilendim…derken bir anda, tam da sahneme alışmış, bir düzene kurulmuş,
devrik saltanata alışmışken…en değerlim, ışığım, özüm söndü…..sonsuza dek elveda
dedi…..beni çok severdi ama yanında götüremedi…ben de gidemedim…öylece bekledim…sanki
geri gelecek gibi, tekrar Gül’cüm diyecek gibi, ışıklar yanıp, yeni sahne-yeni ben, yeniden şu ol
denecek gibi….bekledim…hiç ses gelmedi…ta ki…bir gece, vedalaşmaya, istediği zaman
gelemeyeceği, beni yanına çağırıp sevemeyeceği, dönülmez bir yerde olduğunu anlatmaya
geldiği geceye kadar…….gelmeyeceğini anladıktan sonra…kendime baktım…artık gerçek
benden çok farklıydım..neredeyse kendimi tanıyamadım….bulunduğum yeri yadırgadım…nasıl
gelmiştim bu yere, ne zaman, niye….oturup bir bir hatırladım…yönümü bulmaya çalıştım,
yapamadım, artık pusulam yoktu, zorlandım…tek bildiğim yer, en son ana kadar birlikte
olduğumuz evimizdi….orada kaldım, ayrılamadım…gidersem, bir daha dönemem bildim
anladım…neden sonra farkına vardım….derken bir çok kereler tekrarladım kendi
kendime..”dışarı çıkıp, yürümem gerek ışığa, bu uzun karanlık tünelin diğer ucuna”…şimdi
yürüyorum artık…nereye gittiğimi bilmeden, artık hiçbir şey olmak için bir zorunluluğum
yokken, yıllar önce, uzun uzun, durup yürüyemeyenin, başına neler geldiğini pekiyi
deneyimlediğimden ve yürümem gerektiğini çok iyi bellediğimden, çok yavaş, çok güçsüz
adımlarla…ama yürüyorum kendiliğimden; belki isteksizlikten bu kadar az yol gitmişliğim…ya
da gözlerim alışkın değil, gittiğimin kararını kestiremiyor alacakaranlıktan…hissediyorum
mecburum, pek yol alamasam da..en azından ayakta durmaya…

Her bayram sabahı, ilk bayram heyecanıyla uyanmak ve eksilen sevdiklerinize rağmen, yine de
artan seven ve sevilenlerinizle, gönülden beraber ve mutlu bir bayram geçirmeniz dileğiyle,
bayramınız kutlu olsun.

Kadının güzel olanını sevilesidir, sevilir…. Fiziksel güzellik değil kasdettiğim, o Tanrı’nın bir
lütfu. Güzel bakan, doğru duran kadına sözüm. Konuşan ama daha çok dinleyen, şefkatli ve
huzurlu gülümseyen; oynamayan, sözünü sakınmayan, fikrini askıya almayan, aklına geleni
söyleme lüksüne sahip olan ama aynı zamanda söylememe gücüne de vakıf olan kadın güzeldir
aslında; çünkü güzelliğinin kaynağı özelliğindendir çokça….

Aşk en büyük acizliktir, insanı bir diğerine mecbur eden, kendine el eden, düşsen-sürünsen
dilensen bile bir söz edilmeyen, derken ele-dile-bele paçayı kaptırtan ve kavuşamama
durumunda, cezası müebbete çevrilen, kavuşunca bir süre sonra, kendi kendini tüketen,
sürüncemede kalınca insanı yaşlandırıp çökerten, en b.k tan bir şanstır kısaca!

…..bu adam ne satıyor?!…eskiciler eski de kaldı, ben çocukluktan geçerken onlar da yok
oldular…..ne sattığını bilemediğimiz adam sonra şöyle diye bağırdı-ama melodik ve bu kez
rahatsızlık vermeyen bir tarzda-“o badem bu badem” hadi yaa!…..hemen koştum, çıktım
odamdan…yola baktım…yok…mısırcıya sordum “o badem bu badem diye bağıran siz misiniz”
şaşkın bana baktı, gülerek (hayatında ilk kez bademi mısır sanan bir kadın görmenin komikliği
ile) gülümsedi “o ilerde” dedi…. o tarafa doğru yürüyorum hızlı hızlı, kaçırmamam lazım…o da
ne…..bademci hiç durmadan hem bağırıyor hem hızlı hızlı yürüyor…peşinden koşmaya…ben de
ona bağırmaya başladım… adam dönüp de beni görünce şaşırdı, peşinden sarışın bir kadının
koşması, hiç art niyetsiz hoşuna gitti….bademi aldım, hepsini yedim…ama….o bademi
tanımadığım için, o bademin bu badem mi yoksa başka badem mi olduğunu bilemedim???

Küçüğüm en çok yedi sekiz yaşlarındayım. Ahşap köşkün, kapıdan girişteki, kocaman pirinç
aynası, karanlık yüzlü, üzgün insanları resmediyor; korkuyorum onlardan yana başımı
çevirmeye…yabancı, ürkek, telaşlı gözlerle izliyorum aynadan akislerini.
Yüksek tavanlı holden geçtikten sonra, merdivenlerden üst kata çıkıyorum, yavaş yavaş,
sessizce; burada, çini sobalı odada, bir sürü kadın ağlıyor….soruyorum…. “Büyük+Baba” öldü
diyorlar…büyükbabammış ölen!
Çaresiz, oradan çıkıyorum….diğer odaya giriyorum…burada bir adam yatıyor, gözleri kapalı,
bedeni baygın gibi, kendinde değil, üç kadın var başında……hepsinin gözü yaşlı, bakışlarının
derinlerindeki acı, endişe…ürkütücü…soruyorum….”Baba” hastalanmış. Orada yatan
babammış! Ağlayanlar ailem! Odanın kapısı üstüme kapanıyor…derken kilidin sesi duyuluyor.
Artık sormuyorum. Anlıyorum. Bu da benim kaderimmiş!
Bir kaç zaman geçmiş….. yatağımdayım….. uyanmışım ama uyuyor gibi yapıyorum…gözlerimi
açmak istemiyorum!..keşke hiç uyanmasam. Aslında bugün bayram! Herkes evinde tatlı bir
telaşta. Bizde çıt yok! Annem yok, babam yok! Hastanedeler! Bayramda, biz annemle babamın
elini öpmeğe gideceğiz….hastaneye…bu kaçıncı yıl?….hastanede bayram kutladığımız….
Gözlerimi açıyorum…şimdi annem beni bekler…o güzel gözleriyle yolumu gözler…benim gibi
o da beni özler, özler. Her gittiğimizde, bizi dünyanın en mutlu kadını gibi karşılar….gülümser,
her şeyin çok iyi olduğunu söyler, beni koklar, öper. Bir gecede beyazlayan saçlarına inat, hiç
yaş almayan, güzel yüzüyle, beni aydınlatır, sarar, sarmalar. Hiç şikayet etmeden, gelenleri
yolcu eder. Kendi kendine kalabilirse, hastasının isteklerini yerine getirdikten sonra, odadaki
tek pencerenin önüne geçer, ilerdeki caminin minarelerinin arasından, hayal meyal seçilen
evine, çocuklarına sevgisini, duasını gönderir… sessizce ağlar değişmeyen kaderine….

Bu adamlar hep geç kalır, hep rötarlıdırlar.
Her şeyin planı yapılabilir, bir şey hariç….o da aşk; aşka sözünüz geçmez, hiç bir tarif tanım
uymaz, her bir defa, bininci kez de olsa, farklı yaşanır ya da yaşanamaz…..ama aşk plana
programa gelmez; sihirli bir bileşik gibi, siz neyin nesi olduğunu çözene kadar, aniden, kim
bilir hangi nedenden ve kim bilir neyle-kimle tepkimeye giriverir ve kimi zaman siz göz açıp
kapayıncaya kadar, çok iyi bildiğiniz aşk değişmiş ve ilk kez gördüğünüz, değişik bir hale
gelmiştir. Bu bir hal-tavır sonucu oluşan bir biçim değişikliği değildir ve çoğu zaman gereken
şartları sağlasanız bile eski haline çeviremezsiniz…. Kaybolan, geçip giden zamanı geri
getiremediğiniz için, hiçbir şeyi değiştiremezsiniz geri tepkimeyle……özlediğiniz istediğiniz ve
sizi
sonsuza kadar bekleyecek sandığınız aşkın, o ilk halini, bir daha elde
edemezsiniz…..illaki….zorlarsanız şartları…belki….eninde sonunda, benzer bir şey kalır
elinizde, ancak artık aşkın orijinal-saf halini elde etmek imkansızdır…

Bir adamla bir kadın….tesadüfen tanıştı….konuşa konuşa dertleriyle barıştı….güneş düştü
yollarına, sonbahar da olsa içleri ısındı….gel zaman git zaman birleşen elleri, etrafla
paylaşıldı…..derken bir eve taşınıldı….alındı verildi ve sıra tek eksiğe geldi…..artık
kullanılmayanlar için müştemilat gerekmekteydi….kadın karşı çıktı “ne gerek vardı” adam
ısrarda
kaldı
“lazımdı” ve yapı başladı….adam çalıştı…çalıştı…çalıştı… kadın
bekledi..bekledi…bekledi…
Zamanla müştemilat amacını aştı ve hatta taştı….zamana yayıldı, yayıldı, her yeri kapladı, başka
hiçbir şeye yer kalmadı…ya ev….amacına bağlı mı kaldı….o da başsız sonsuz bir yolda bir ileri
bir geri, ne oldu bitti, ne durdu oturdu…hep ayakta, hep beklemede, hep istemede, hep durmakta
olduğu yerde, ilk günkünden farklı bu sefer, süslü püslü, bir o kadar unutulmuş, tozlu, bir kaç
işlevinden başka, sadece ev olmakta…şimdi buradan bakınca, artık başka olması zor
gözükmekte…peki en önemlisi, aşk ne durumda…uzun zaman farklı farklı dertlerden muzdarip
hastalıklardan sonra, çok zayıf düşmüş, halsiz kalmış durumda…arada canlanır gibi
oluyorduysa da, durumu ümitsiz gibi kanımca…gerçi, bünyesi güçlü, zor yıkılır, kaybolması zor
ama, gün be gün artan hafıza kaybı, onu hırpalayıp ufalarken, etrafını da etkileyip, kafaları,
ruhları ve belki bir süre sonra kalpleri karıştıracak gibi durmakta; bu gidişle, tek kalp tek vücut
başlayan hal ve duruş, farklı yönlere dağılacak gibi….çünkü….unutmak, dahası hatırlamamak,
en büyük yarası….

Masalımız, Kurbağa Prens!
Günlerden bir gün, güzeller güzeli (lütfen dikkat prenses çok güzel!) altın topuyla (tekrar
dikkat! top altın!) evinin bahçesinde (son bir dikkat evinin!) oynarken, top birden bahçedeki
havuza düşer. Güzel prenses, gözyaşları içinde topunu nasıl alacağını düşünürken, yakışıklı bir
kurbağa (hiç yakışıklı kurbağa olur mu demeyin! neden olmasın, nasıl yakışıklı öküz veya
yakışıklı ayı varsa, bu da onun gibi bir şey işte) kendisine yardım etmeyi teklif eder. Kızcağız
ne yapsın…çaresiz kabul eder, kibar kurbağanın yardımını…
Derken günler birbirini kovalar. Prens olduğunu söyleyen kurbağa ve prensesin arkadaşlıkları
iyice ilerler. Hiç arkadaşı olmayan prenses, ilk arkadaşı olan kurbağanın her dediğine inanır.
Kurbağanın üzerindeki lanetin kalkabilmesi için (çünkü gerçekte bir prens olan kurbağa bir
cadının laneti ile bu haldedir) prensese ve aşkına ihtiyacı vardır; daha doğrusu aşık prensesin
öpücüğüne…. prenses kendisi için kurulan bu sahneden habersiz, hemcinslerine pek benzer bir
şekilde, aşık oluverir kurbağaya. Düğün, dernek derken iki aşık kavuşurlar. Vee büyük an gelir
çatar. Prensesin aşk dolu öpücüğü ile lanetten kurtulacak ve çok mutlu olacaklardır. Prenses,
zaten meftun olduğu kurbağasını öper, öper, öper; emin olun yıllarca! İşte masalımız tam da
burada gerçeğe bağlanır ki, prensesin onca aşkına, onca öpücüğüne rağmen hiçbir şey
değişmez.
Dedik ya, gerçeğe bağlandık diye, buradan sonrası çoğumuzca malum….ama acaba neden hiçbir
şey değişmemiştir! Yoksa prenses aslında aşık mı değildir? Kurbağa mı yalancıdır!? Gerçekte
sıradan bir kurbağa iken kendini farklı mı tanıtmıştır? Kurbağanın aşkı mı sahtedir? Yoksa aşk
devreye girince herkes birbirini olduğundan değişik görmüş, aslında gerçekte ne kurbağa prens
ne de güzel prenses vardır; hepsi hayal, aşk yalan, hayat ise yalnızca gerçeklerden
kurulmuştur….Yorumu size kalmış, nasıl derseniz artık….
…bence ise….. çokta önemli değil aslında, yaşadığınız her neyse, gerçek veye yalan,
memnunsanız hayatınızdan, öpmeye devam edin; ne fark eder kurbağa veya prens; aşık veya
yalancı; önemli olan sizin ne hissettiğiniz yanında!